PAYLAŞI-YORUM

Çocuğuma Nasihatler 3

2010-12-03T07:20:00.000-08:00

Birinin Keyfini Kaçırmak Hiç Zor Değil
Şu anda ilk karşıma çıkan kişinin keyfini 2 dakikada kaçırabileceğime bahse girerim. Sen de kaçırabilirsin. Herkes kaçırabilir.(Kaçırıyorlar da..) Zor birşey degil ki.. Marifet hiç değil..

Kötü bir bakış, kötü bir söz, bir hakaret, bir küfür, bir acımasız şaka.. Hele yakından tanıyorsan ve acıtacak yeri biliyorsan... Zor birşey mi? Eminim herkes becerebilir.

Bir bebeği düşün, çek al elinden oyuncağını ağlasın, garip sesler çıkart, komik mimikler yap gülsün.

Bırakalım bebeği bir yana,herkesi gülümsetebilmek çok kolay değil midir? Güzel bir bakış, tatlı bir söz, bir kompliman, bir gülümseme, tatlı bir şaka, muzip bir göz kırpma... Bunu da herkes becerebilir.. (Göz kırpmayı bilmeyenler, öpücük göndersin artık :-)

Tamamen seçim meselesi.. Bulunduğun yere neşe, keyif, mutluluk mu saçmak istiyorsun, yoksa gücünü gösterip herkese haddini bildirmek, duracağı yeri öğretmek ve sana saygı göstermelerini sağlamak, sağladığını "sanmak" mı??
Diğer bir deyişle, mutlu olmayı mı seçiyorsun, haklı olmayı mı?
Şu hayat o kadar kısa ki, haklıysan da, bırak başkaları bilmeyiversin, anlamayıversin bunu; sen biliyorsun ya, yeter de artar bile..

Takma kafana saçma sapan şeyleri.. Her anı gülümseyerek, gülümseterek, gülerek, güldürerek, hatta kahkaha atarak, attırarak geçirmenin zevkine bir varsan..

İşte o zaman... Olumsuz birşey bulmak için fıldır fıldır bakan o gözlerini, eğlenecek birşeyler bulmak için kullanır, kızmak için her fırsatı değerlendirmek yerine, gülmek için fırsat yaratırsın..

.

ÇOCUĞUMA NASİHATLER 2

2010-10-27T04:47:00.000-07:00

“Aynı yoldan gidersen, aynı yere varırsın!”

Yol özürlü olan benim; ama ben bile bir defa girdiğim çıkmaz sokağa bir daha girmiyorum. (Veya en fazla bir defa daha giriyorum, ama iki değil. :-)))

Yol bulma konusunda bir sorun yaşayacağını sanmıyorum, tabi ki, çocuğum. Yaşasan bile, navigasyon cihazları, akıllı telefonlar, şunlar bunlar, nasılsa bir yolunu bulursun... yolunu da bulursun. En fazla biraz zaman kaybedersin.

Benim bahsettiğim yol hayattaki yollarla ilgili. Orada kaybedilecek zamanla ilgili.. Kaybedilecek fırsatlarla ilgili..
Yanlış anlama beni, hayatta hangi yolu seçeceğine karışacak değilim; bahsettiğim yol o yol değil; hangi yolu seçersen seç, o senin bileceğin iş.

Yol derken, daha çok "yöntem", "davranış biçimi", "tavır" benim bahsettiğim.
Hayattaki hedeflerine varmak için kullandığın/kullanacağın yollar.
Hedef deyince, bundan "hayat amacın", "iş hedefin" gibi büyük hedefler anlama.

Ismarladığın oyunun, satıcı yarın teslim edeceğini söylerken, bugün eline geçmesini sağlamak da bir hedeftir. Bunun için 12 yaşındayken belki yalvarmışsındır; 15'de belki terslenmişsindir; 18'de tüketici haklarından, mahkemeye vermekten falan bahsetmişsindir. Büyük ihtimalle hiçbirinde de oyuna o gün sahip olamamışsındır.

Ben de diyorum ki "aynı yoldan gidersen aynı yere varırsın".

Hedef oyunu o gün oynamaksa, ya satıcıyı ikna edecek başka bir yol bulacaksın -dikkat et, ikna edecek dedim, kavga edecek, sinirlendirecek demedim - ve oyunu sana o gün ulaştırmasını sağlayacaksın.. Ya da... Tabi ki, hedefi şaşırmazsan başka yollar da mutlaka vardır.

Bir düşün bakalım...
Hedef ne?
O oyuna o gün sahip olmak mi?
O oyunu o gün oynamak mı??

(Satıcıyla kapışmak olmadığını varsayıyorum.. Bağcıyı dövmeye değil, üzüm yemeye geldik..)
Büyük ihtimalle, o oyunu o gün oynamaktır.
O zaman, alternatiflere bakalım.. Olmayana değil, olana odaklanalım..
Oyun başka kimde var?
Belki de kimsede yoktur... Bilmiyorum... Ne bileyim...
Varsa gider onunla oynarsın.. Veya...

Ben alternatiflere açık ol diyorum. Çözüm bulmuyorum.
Kilitli kalmış kapıyı açmak için uğraşırken, başka bir açık kapı veya pencere var mi diye de bir bak diyorum.. Amacın dışarı çıkmak olduğunu unutup, kapıyı açmak olduğunu zannetme diyorum..

İşte özetle benim tavsiyem... nasihatım:

-Asıl hedefi şaşırma.Hatta arada sırada bunu kendine sor.
-Egona yenilip, birileriyle kavga etmeye, haklı çıkmaya uğraşma.
-Kafanı birileriyle tartışmaya, o tartışmada haklı çıkmaya yoracağına, alternatif çözümler bulmaya yor.
-Denediğin ve sonuç vermemiş, kötü sonuç vermiş veya bir işe yaramamış davranışlarda ısrar etme, bunları hatırlamayı ve onlardan vazgeçmeyi bil.

Oyun dedim değil mi? En çok ilgini o çeker diye öyle dedim.

Eşinle, sevgilinle, annenle, babanla, öğretmeninle, patronunla, hatta çocuğunla yaşayacağın her türlü sorunda, davranış biçimi olarak kullanmayı dene bunu... Bence işine yarar..
Unutma "aynı yoldan gidersen, aynı yere varırsın"...

.

ÇOCUĞUMA NASİHATLER 1

2010-10-19T05:47:00.000-07:00

Hani bilgeye sormuşlar,
- "Verdiğiniz onca doğru kararı neye borçlusunuz?" diye.
- "Tecrübelerime" demiş.
- "Tecrübelerinizi neye borçlusunuz?" diye sormuşlar.
- "Yanlış kararlarıma" demiş.

İnsan, doğrusu öyle bile olsa, kendi çocuğunun acı çekerek, canı yanarak dersler almasına razı olamıyor. "Bak benim elim yandı, sen elini ateşe sürme" demek istiyor.

Başlık için "nasihat" kelimesini özellikle seçtim. Tavsiyeler aynı duyguyu vermeyecekti. Yaşanmışlıktan geriye kalanlar olsun istedim; nasihat daha eski kelime ya, daha bilgelik içerir gibi geldi nedense... Babam nasihat derdi her zaman, belki onu anımsattığı için de hoşuma gitmiş olabilir.. Biz babamla çok sohbet ederdik - hatta tartışırdık -, o sohbetlerden geriye ne çok şey kalmış, şimdi onun yokluğunda, yaşadıkça daha iyi görüyorum. (Benden de geriye birşeyler kalsın bari.. belki ben yokken, lazım olur..)

Bizim çocuklarımız bizimle sohbet etmeye fazla zaman ayıramıyorlar. Onlar bizim onların yaşındayken olduğumuzdan daha meşguller. Onların cep telefonları var; PlayStation'ları var; 1000 kanal televizyonları var. Bizim yoktu. Biz ya dışarıdaydık, ya da evde. Dışarıdaysak, arkadaşlarımızlaydık. Evdeysek, müsaittik!

Her neyse... Bugünkü ruh halime göre ilk tavsiyem:

"HİÇBİR ŞEYİ GEREĞİNDEN FAZLA CİDDİYE ALMA, KEYFİNİ KAÇIRMA"

İnsan bunu gerçekten ciddi sıkıntılar, zorluklar veya kayıplar yaşadığında tam olarak anlayabiliyor ancak. O sıkıntıları çekmeyi bekleme çocuğum, söylüyorum işte, bir de böylesini dene.

Hayatında çok önemli değişiklik yaratmayan, küçük rahatsızlıkları, kolaylıkla görmemiş gibi yapabilirsin.

Al sana örnek:

Trafikte önündeki aracın ağırdan alması yüzünden, kırmızı ışığa mı takıldın...(En uzun yananı 90 saniye falan yanıyor!!!)Hiç umursama. Uçağın 90 saniye rötar yaptığında umursuyor musun??? Etrafına bakın -belki çok da ilginç birşey yakalarsın-ıslık çal, şarkı söyle.. 90 saniye için sinirlenmeye, keyfini kaçırmaya değer mi?

Bir yer gidecektin de gidemiyor musun?? Gitme... Çok mu önemli?? Başka yere git, belki orada daha çok eğlenirsin...

Herşeyin mutlaka bir de iyi yanı vardır, onu gördün mü, neşen hiçbir zaman kaçmaz.
Esnek oldun mu, herşeyden zevk alırsın.. Takıntılıysan, her zaman üzülecek birşey bulursun kendine..

Uzun yazıları okumayacağını bildiğim için, bunu burada kesiyorum..İlk tavsiyem buydu.. Zaten hayattaki bütün tavsiyelerim, neşeli olmak, neşeli kalmak ve etrafa neşe saçmakla ilgili olacaktır eminim. Galiba benim hayat amacım o!!! Umarım giderken bile herkes neşeyle yolcu eder beni.

Son sözüm: Neşeli olmak herkese yakışır. Bana inanmıyorsan, resimlerine bak...

.

Asidik beslenerek "cool" olmak

2010-10-06T03:45:00.000-07:00

İnsan "A Guide to Memory Increase/ Hafıza Kuvvetlendirme Rehberi" adında bir kitap okurken, öfkeye sebep olan yiyeceklerle ilgili bilgilerle karşılaşmayı beklemiyor, doğal olarak.

Son günlerde- ki bu günler, bir elin parmaklarıyla sayılabilecek sayıdan çok, bir takvimin sayfalarıyla sayılabilir miktardalar-, dikkatim mi dağınık, yaşım mı ilerledi veya adını söylemek istemediğim bir rahatsızlığım mı var acaba diye düşünür olmuştum. Bora Jet'in neredeyse bir otobüs büyüklüğündeki sempatik ama tedirgin edici uçağında, hiç alışık olmadığım bir fobi oluşturmak üzereyken, kendimi oyalamak üzere göz attığım e-kitapta karşıma çıktı bu konu. Çevremde birkaç öfkeli eleman mevcut olduğundan, pek de ilgimi çekti ve kendi hafıza sorunumu ve bu kitabın içinde bu konunun ne işi olduğunu bir kenara bırakarak,"demek ki bunu okumam lazımmıs" diyerek "mind food/zihin besinleri" konusuna yoğunlaştım.

Anlatılan şu:
Bir grup doktor, belirli vitamin, mineral ve proteinlere ağırlık veren beslenme programlarının, strese karşı direnci arttırarak, öfke krizlerine çözüm olabileceğini keşfetmişler.
Bunlardan biri, Dr.George A. Wilson, sağlıklı bir metabolizmaya sahip olmak ve böylece bedene daha sonra zihni besleyecek olan besinleri vermek için, çok hassas bir asit-alkalin dengesinin gerekli olduğunu iddia ediyor. Dr. Wilson'a göre, bir kişinin sindirim sistemi ne kadar alkalin ise, o kişi o kadar sinirli oluyormuş. Besinleri kolaylıkla sindirebilmek ve stres sorunlarıyla başa çıkabilmek için de, asidik bir sindirim sistemi gerekiyormuş.
"Bio-electric force/ bio-elektrik güç" olarak tarif ettiği denge sağlandığında, beden gerilimlere karşı koyabiliyor ve duygusal sorunları tedavi edebiliyormuş.
Dr.Wilson, asit dengesini bozarak alkaliniteye sebep olan altı stress bozukluğu sıralamış.Hatta, böyle bir stresin, duygusal sağlık için gerekli olan bedendeki C Vitamini(askorbik asit) miktarını da etkilediğini belirtmiş. Daha sağlıklı olmak için çözümün bu altı stresli durumdan uzak durmak olduğunun da altını çizmiş. (Nasıl durulacaksa artık...)

-Şoklar
-Güçlü hayalkırıklıkları
-Keyif kaçırıcı yoğun duygusal durumlar
-Aşırı korku veya endişe
-Aşırı çalışma
-Yetersiz dinlenme

Dr. Wilson, çoğu insanın asit-alkalin durumunu da şöyle özetlemiş:

-Öğleden sonraları daha asidik, sabahları daha alkalin
-Yazları daha asidik, kışları daha alkalin
-Egzersiz sırasında daha asidik, dinlenirken daha alkalin
-Üşüdüğünde, yorulduğunda, kronik bir hastalık sırasında veya hastalık başlangıcında daha alkalin

Sabahın erken saatlerinde, kış günlerinde, uzun dinlenmeler sırasında ve hastalık başlangıçlarında, asit rezervini arttırmak için, bir bardak suya, bir çorba kaşığı elma sirkesi ve bal koyarak hazırladığınız "toniği" içmeniz iyi olurmuş..

Evde elma sirkesi yapmak isterseniz, onun tarifini de yazının sonunda vereceğim. Çok kolay..

Daha kolay yoldan, taze sıkılmış herhangi bir meyvasuyunu içerek de gerekli asidi sağlayabilirmişsiniz.

Dr. Wilson, ayrıca, metabolizmayı stabilize etmek için dengeli beslenmeyi, nişasta ve şekeri azaltmayı da tavsiye ediyor.

Tam da şeker demişken, kitabın ilerleyen sayfalarında "şeker bir hafıza öldürücü müdür?" diye de bir başlık var; ve burada da yine konu duygusal sorunlara ve beslenmeye geliyor. (Bu kitap galiba aslında hafızayla değil de, stres ve beslenmeyle ilgili... Veya yazarın aklı çok dağınık... Her neyse, verdiği bilgiler benim işime yaradı; belki sizin de yarar..)

Burada, şekerin bir yiyecek olmadığı, enerji ilüzyonu yaratan saf bir karbonhidrat olduğu söylenmiş. Enerjiyi önce hızla arttırır gibi yapıp, sonra yere vuruyormuş. Ayrıca Vitamin B-Complex'i emdiği için de duygusal sorunlara sebep oluyormuş. (Ki bu vitaminler de sinir sistemini beslermiş.)Hassas kan şekeri seviyesini bozarak, zihinsel yanılsamalara veya rahatsızlıklara da sebep olabilirmiş. Zihinsel tahrifat yaptığı, değişken ve kararsız davranış biçimlerini tetiklediği ve hafıza kaybına sebep olduğu da saptanmış.. (Eh, sonunda hafızayla ilgili birşey çıktı..)

Biraz ilerde, çok daha ilgi çekici bir bilgi var.. "Fazla şeker yüklenmesi gibi ciddi bir durumda, şiddet eğilimi ortaya çıkabilir!" Hatta daha fazlası... tembellik..zihinsel yorgunluk...umursamazlık hali...dalgınlık.. hınzırlık..

Bu kadarı bana yetti..

Uçak hayırlısıyla yere indi. Ben eve vardım... İlk iş olarak beyaz şekerleri, esmer şekerle değiştirdim. Kola tüketimini azaltmaya yönelik olarak, ev yapımı ayran, limonata ve taze sıkılmış bilumum meyvasuyu işine girdim. Şu an içinse, internetten en doğal halinde şeker veya şeker alternatifleri bulma çabası içindeyim.

Söz verdiğim Elma Sirkesi Tarifi: (Kış başı bunun için çok uygun bir zaman)

1 lt. kavanozu önce kaynatıp soğutun (yani sterilize edin.)
(Kavanoz yerine toprak küp de kullanabilirsiniz. "Keskin sirke küpüne zarar"dan biliriz ya, işte o küp...Resimde de var..)
1 lt suyu kaynatıp soğutun.
Elmaları iyice yıkayın; dilimleyin veya ezin.(1 lt suya 2 elma gibi..Tatlı elma; Amasya elması iyi sonuç veriyor.)
Kavanoza suyu, elmaları, 1 tatlı kaşığı normal sirkeyi ,1 küp şekeri atın.(Artık esmer şekerle denemek lazım..)
Karanlık ve ılık bir ortamda, üzerine tülbent koyarak, kapağı açık şekilde bırakın.
Bir hafta sonra köpükler başlar. Kavanozun altından bir parmak şeffaflaşmaya, beyaz olmaya başlar. O zaman, tülbentten veya kağıt kahve filtresinden süzün ve posasını atın.
İşte size ev yapımı elma sirkesi..

Beğenirseniz, başka meyvalarla da deneyebilirsiniz..

.

HAYIR demek için EVET demek

2010-08-15T06:14:00.000-07:00

.

Referandumda HAYIR seçeneğine EVET mührü bastığınızda, bu oyları sayanların aklı karışmaz diyorsanız, yukarıdaki testi yapın bakalım....

Yapmanız gereken, sadece, sırayla gördüğünüz renkleri söylemekten ibaret.. Hiç şaşırmadım diyebiliyor musunuz???

.

Askerlik Yerine Hayatta Kalma Eğitimi

2010-04-22T04:43:00.000-07:00

Askerliğin amacı nedir diye sorsaniz, ideal olarak "savunmayı öğrenmektir" demek gelir içimden.... Yurdunu, milletini, aileni, çoluk çocuğu... düşmanlara karşı, tehditlere karşı korumak.
Peki, pratikte öyle midir gerçekten? Hiç askere gitmedim; bilmiyorum doğrusu; ama, bana hiç öyleymiş gibi de gelmiyor..

Şu anda tehdit olarak görülen nedir? Herhalde terör grupları.. Çünkü onun dışındaki savaşlar zaten artık teknolojiyle yapılıyor. Terör grupları da öyle profesyonelce eğitiliyorlar ki, ancak profesyonel bir ordu başa çıkabilir onlarla..

Teknolojik savaş derseniz, onda da mesleği askerlik olanların dışında kimsenin eğitiminin yeterli olması pek kolay görünmüyor (buradan bakınca tabi..)

Dünyada doğal afetlerin de artmasıyla düşündüğüm şöyle de birşey var.. Gün gelip de gerçekten "yer yerinden oynarsa/oynadığında", olası tehditlerle başa çıkacak en ufak bir donanıma sahip miyiz hiçbirimiz?

Canımızı, malımızı,yiyeceğimizi yağmacılardan, vahşi hayvanlardan korumayı biliyor muyuz?

Aç kaldığımızda, markete gidip satın almak dışında, yiyecek bulma, su bulma becerimiz var mı?
Gerekirse çakmakla sigara yakmak haricinde, ateş yakabilecek miyiz?
Ve düşünürseniz, aklınıza gelebilecek daha neler neler...

Şimdi bedelli askerlik konuşuluyor.. Diyelim ki kabul edildi. Ne olacak, 2 ayda, 4 ayda işe yarar bir eğitim mi alacaklar bu bedelli askerler? Yoo, orada zaman öldürecekler.. Tıpkı, bir çok üniversite mezununun, eğitim almayarak diploma alıp, sonra da işsiz kalmaları gibi.. Bir işe yaramayacak yani, boşa harcanmış zaman olacak..

Oysa ki, 2 ay 4 ay gibi bir sürede, bu çocuklara, her türlü şartta hayatta kalma(survival)eğitimi verilse, daha yararlı bir iş yapılmış olmaz mı acaba?

Bilmiyorum, bana eğitim dendiğinde, ben diploma almayı/teskere almayı değil de, elle tutulur birşeyler öğrenmeyi anlıyorum. Başka türlüsü olunca, zamana, emeğe yazık olmuş gibi hissediyorum...

Şu sıralarda da "Tom Brown's Field Guide- Wilderness Survival" adlı kitabını tekrar karıştırmaya başladım. Size de tavsiye ederim.

(Türkçesi var mı bilmiyorum, "Tom Brown'ın Arazi Rehberi-Vahşi Doğada Hayatta Kalma" diye bakabilirsiniz..)

İnşallah gerek duymayız, ama duysak da duymasak da, insanın kendi ayakları üstünde durabiliyor olması aslında böyle birşey. Tehdit her ne olursa olsun, onunla başa çıkamıyorsak, hayatta kalmamız çok zor..

Doğa Duruma El Koyuyor

2010-04-17T02:30:00.000-07:00

Değer yargılarının, insanlığın, hoşgörü, anlayış, iyi niyet gibi kavramların yok olup gittiği, bencilliğin, hırsın ve tüketim manyaklığının kol gezdiği, hatta yaşam biçimi haline geldiği bir çağda, çivisi çıkmış bir dünyanın, iyice sarsılmadan yerine oturmayacağı gerçeğini yavaş yavaş görmeye başlıyoruz gibi geliyor bana.

Savaş yıllarında benimsenen "tasarruf etmek" kavramı, "mümkün olduğunca borçlan, harcayabildiğince harca ve tüket, ekonomi büyüsün" şeklinde değişince, beraberinde pekçok "kullan ve at" felsefesi yaratması ve "değer vermemeyi" teşvik etmesi de kaçınılmazdı.

Felaket tellallarının iddia ettiği gibi, 2012'de kıyamet kopacaksa, kopmaya başlamış görünüyor. Yok, iyimserlerin inandığı gibi, "Altın Çağ" başlayacak, hepimiz bilincimizde yükselme yaşayacaksak, silahlar susacak, her yeri sevgi saracaksa; o zaman, gün doğmadan önceki karanlığı yaşamaya başladık herhalde..
Bu güne kadar kendi kendimize yapamadığımızı, bakarsınız, doğanın dayatmasıyla yapar, aydınlanıveririz!

Hani en büyük derdi "kim beş dakika fazla Play Station oynayacak" olan, tüm güçleriyle bunun savaşını veren çocukların, kapıdan içeri "işten çıkartıldım" veya "bütün paramızı kaybettik; ev de gitti" diye giren babalarını gördüklerinde yaşadıkları, "bir anda, büyük derdin ne demek olduğunu anlama" hissi gibi birşey..

21 Mart'ta Eyjafjallajökull'de yanardağ ilk harekete geçtiğinde, bölge, İzlanda'nın "The Land of Fire and Ice/ Ateş ve Buzlar Ülkesi" tanımını yerinde görmek

isteyen turistlerin akınına uğramıştı.

Kısa bir zaman sonra ise asıl etkiler çıktı ortaya. Avrupa'daki havaalanları volkanik küller yüzünden birer birer uçuşa kapatılıverdi.

"Beklenmeyen birşeyler olup da teknoloji servis dışı kalabilir" dendiğinde, "hadi canım, daha neler" diye bıyık altından gülen, "nasıl olacakmış o" diyerek, herşeye bilimsel açıklama bekleyenlere, açıklamayı doğa yaptı.
Bilimin de teknolojinin de eli kolu bağlı kalabileceğini, bir anda çok açık şekilde gözler önüne seriverdi!!

2004 senesinde de konuyla ilgili yazılar yazmış biri olan gazeteci Serdar Turgut, bunun 2012'de dünyaya teğet geçmesi beklenen gizemli gezegen Marduk'la ilgisi olabileceğinden bahsediyor. (Akşam gazetesindeki yazılarını takip edip, neler söyleyeceğini detaylarıyla okumak lazım.)

Burak Eldem de, 2003'te yazdığı "Marduk'la Randevu" kitabında, "Aralık 2012'de hop diye bir değişim olmayacağını, değişimin zaman içinde kendini göstereceğini, hatta göstermeye başladığını" söylüyordu.

O günden bu güne yaşananları düşünürseniz, haklı da çıktı galiba, değil mi?

Depremler, seller, ekonomik krizler...şimdi de volkanik patlamalar, kül bulutları, havalanamayan uçaklar! Taşları yerinden oynatan o kadar çok şey oldu ki aslında... kim bilir, belki de herşey durulduğunda, taşlar çok daha güzel şekilde yerleşir.

Belki o zaman, beraberce yaşam savaşı vermiş bir insanlık olarak, aslında hepimizin bir olduğumuzu kabullenir, kendi yarattığımız içi boş kavramlar ve değerler için savaşmaktan vazgeçer; doğaya daha saygılı olur; kendi yarattığımız beton hapishanelerin içinde, hep daha fazlası, daha fazlası.. için çalışarak ömrümüzü tüketmeyiz.

Hatta, bakarsınız, plazalardaki penceresiz, havasız, ruhsuz, otoyol manzaralı dairelerin yerine, şöyle yerlerde oturmak zorunda kalırız mecburen....

(Şimdiden niye gitmiyoruz ki acaba????)

.

Aynı Sözler Aynı Bakışlar

2010-04-02T14:31:00.000-07:00

Douglas Forbes, İlişkilerin Pin Kodu adlı kitabında, her ilişkide, karşımızdaki kişinin davranış biçimiyle ilgili olarak, bizim de tamamen farklı davranışlar göstereceğimizden bahseder. Bir ilişkisinde çok romantik, çok kıskanç, çok huysuz veya çok kavgacı olan birinin, başka bir ilişki kombinasyonunda hiç de öyle olmayabileceğini anlatır.
Şahsen de tanıştığım Douglas ve çok ilginç bulduğum kitaplarından daha sonra detaylı olarak bahsederim; ama şimdi değinmek istediğim konu tamamen farklı.

Her ilişkisinde farklı biri olmayı bir yana bırakın, her ilişkisini aynı sözlerle, aynı bakışlarla, aynı duygularla yaşayanlar.... ayrı ayrı kadınları, aynı kadınmış gibi sevenler... ayrı ayrı ilşkileri aynı ilişkiymiş gibi yaşayanlar... Ve bu ilişkilerin içindeki kadınlar...

Son günlerde medyada çok söz edildiği için de, affına sığınarak, Tuna Kiremitçi örneğinden yola çıkıyorum... Kendisini tanımam etmem, söylenenlerin gerçek olup olmadığıyla ilgili de en ufak bir fikir sahibi değilim. Kaynak olarak medyayı kullanıyorum, anlayacağınız. Ben onların yalancısıyım.

İclal Aydın’ın, eski eşi Tuna Kiremitçi’ye hitaben yazdığı “Ayar Çekerim Görürsün” adlı köşe yazısı başlattı medyadaki tüm bu tozu dumanı..

İclal Aydın, merhum çellistin müziğini dinlerken çok mutlu olduğunu ifade etmek için, “Jacqueline du Pré’yle çok mutluyuz” diyen Tuna Kiremitçi’nin, yeni sevgilisinden bahsettiğini zannedip, ona “ayar çekerken”, hayatında olan veya olmasını arzu ettiği her kadına aynı cümleleri söylediğinden dem vurmuş; hatta, daha sonra konuyla ilgili bir yazı yazan Ayşe Özyılmazel de “ona söylediği aşk dolu sözcükleri eski sevgililerine de söylemişti bu adam; aynı tonda, aynı frekansta, aynı tatta, aynı aşkla, muhtemelen aynı bakışlarla...” demişti..
Söylenenler doğruysa, acaba adamın duygularıyla en ufak bir teması yok muydu ki, beğenip de ezberlediği, etkili olacağını düşündüğü, hatta - yazar ya o- “kendi” önceden kurguladığı cümleleri, yeri geldikçe kadınlara söyleyip duruyordu?

İnsan, her ilişkisinde, nasıl aynı şeyleri hissedebilir, aynı şeyleri söyleyip, aynı bakışlarla bakabilir ki? Sanki “kadın” başlığı altında olan her kim olursa olsun, hiç birşey fark etmiyormuş gibi...

Nedenini, niçinini boşverelim şimdi; belki ifade edebileceği “hoş” duyguları yoktur, veya olanları paylaşmaya değer bulmuyordur, karşısındaki kadının daha iyi duygulara layık olduğunu düşünüyor veya abartmak istiyordur, her neyse. Ben asıl şunu merak ediyorum...
Kadınlar bunu gerçekten yiyorlar mı?
Düşünsenize, bahsedilen kadın sayısı bir değil, iki değil...
Çünkü, eğer yiyorlar ve gerçekten de kendilerinin “çok özel, en özel, en bir tane, en..en......” olduklarına inanıyorlarsa, onlar da adamın gözlerinin içine hiç bakmıyorlar demek değil midir bu?

Hani eski Türk filmlerinde, kadın adama, çok ulvi(!) nedenlerle, yalandan “seni sevmiyorum n’Ali, bırak beni” dediğinde, adam “n’ayır, n’inanmıyorum; bunu gözlerime bakarak söyle” diye
cevap verirdi de; kadın da bir türlü gözlerine bakamazdı ya..Hani, arkasını dönüp, buğulu gözlerle camdan dışarıya bakardı ya... O bile bilirdi, gözlerinden her şeyin anlaşılacağını..

Bu durumda, kadınlar da karşısındakinin söylediklerinde içten olup olmadığını anlamıyorlarsa, karşılıklı olarak, bir duygularla temassızlık mı söz konusu acaba?
Belki de bu kadınlar, yalan da olsa, güzel sözler duymayı tercih ediyorlardır.
Belki de adam, Özdemir Asaf’ın şiirindeki “yalanlar istiyorsan, yalanlar söyleyeyim, incinirsin” sözlerini kulaklarına fısıldadığında, “incinmem, hatta çok da hoşuma gider” diye cevap veriyorlardır. Kimbilir!!

Eee, bu durumda, adam da herkese yeni yalanlar uyduramayacağı için, aynı sözlerle idare etmek durumunda kalmaları gayet normal değil mi?..

Bize nasıl davranılmasına izin veriyorsak, öyle davranırlar; böyle de bir gerçek var aslında...
Yalanları yiyorsak, yalan söylerler.
Aldatılmaya göz yumuyorsak, aldatmaya devam ederler.
Bekliyorsak, bekletirler. (Randevusuna geç gelen birini, bir defa beklemeyip, gidin; bakalım bir daha geç geliyor mu? Veya geliyorsa, zaten umurunda değilsiniz demektir; o zaman da, siz hiç gitmeyin; bırakın o beklesin, bekleyebildiği kadar..)

Herkese aynı cümleleri söyleyen, aynı bakışlarla bakan adamlara da, belki kadınlardan biri, inanmayan gözlerle baksa veya gülerek karşılık verseydi, “kulağa ne kadar hoş da gelse, yalanları istemiyorum” diyebilseydi, onlar da durumun saçmalığını anlayacak ve vazgeçeceklerdi bu oyundan.

Gerçek duygular, gerçek sözler, gerçek duyguları yansıtan bakışlar ve güzel bakan insanlar olsun hayatınızda...

Kurgu olacak olduktan sonra, hayal kurarsınız, daha iyi.. Üstelik orada ne istiyorsanız, o olur!!
.

Sağ Beyin Sol Beyin

2010-04-02T04:22:00.000-07:00

Sağ Beyin Sol Beyin kullanımıyla ilgili nektarin.com'daki

Dans Eden Kız

yazımdan hoşlananlara daha detaylı bir testim var. Dans eden kızı sağa veya sola dönerken görmenizi, gazetelerdeki burç sayfaları diye düşünürseniz, bu test de astrolojik haritanız...

Aşağıdaki testte, her sorunun cevabı ayrı ayrı değerlendiriliyor. Bakın bakalım, ne kadar sağ beyinli, ne kadar sol beyinlisiniz.( Her ikisi de s ile başladığı için, sağ beyini A, sol beyini O olarak gösteriyorum.

Başlıyoruz:

1.Başka etken olmadığını varsayarsak, bir sınıfa, sinemaya veya büyük bir salona girdiğinizde, hangi tarafta doğru gitme eğiliminde olursunuz?
a.sağ - A
b.sol - O

2.Girdiğiniz/gireceğiniz sınavlarda hangi tür soruları tercih edersiniz?
a. doğru/yanlış, çoktan seçmeli, eşleştirme - O
b. yazılı cevap, kompozisyon - A

3.Sık sık "içimden böyle yapmak geliyor" hissine kapılır mısınız?
a. evet - A
b. hayır - O

4.İçinizden öyle yapmak geldiğinde, yapar mısınız?
a. evet - A
b. hayır - O

5.Herşeyinizin belli bir yeri var mıdır?
a. evet - O
b. hayır - A

6.Bir dans öğrenirken, sizin için hangisi daha kolaydır?
a.öğretmeni taklit ederek ve müziği hissederek öğrenmek - A
b.hareketlerin sırasını öğrenmek ve kendinize söyleyerek yapmak - O

7.Eşyalarınızın yerini yılda birkaç defa değiştirmeyi mi seversiniz, yoksa aynı düzeni korumayı mı?
a. aynı düzeni korumayı - O
b. değiştirmeyi - A

8.Saate bakmadan, geçen zamanın ne kadar olduğunu aşağı yukarı bilir misiniz?
a. evet - O
b. hayır - A

9.Birbiriyle kıyasladığınızda,sizin için hangisini anlamak daha kolaydır?
a. cebir - O
b. geometri - A

10. Sizin için, insanların yüzlerini mi, yoksa isimlerini mi hatırlamak daha kolaydır?
a. isimlerini - O
b. yüzlerini - A

11. "Okul" denildiğinde, aklınızdan anılarınızla ilgili görüntüler mi geçiyor, yoksa kelimeler/cümleler mi?
a. görüntüler - A
b. kelimeler/cümleler - O

12. Biri sizinle konuşurken, kelimelerin anlamına mı, yoksa o kişinin duygularına ve ses tonuna mi bakarsınız?
a. söylediklerine, kelimelerin anlamına - O
b. duygulara ve ses tonuna, nasıl söylendiğine - A

13. Konuşurken, elinizi kolunuzu az mı, çok mu kullanırsınız?
a. az, nadiren - O
b. çok, çoğunlukla - A

14. Çalışma masanız veya çalışma ortamınız
a. düzenli midir? - O
b. ihtiyaç duyabileceğiniz pekçok şeyle mi doludur? - A

15. Sizin için temel fikirlerle ilgili yazıları okumak mı, yoksa belirli detaylarla ilgili yazıları okumak mı daha kolaydır?
a. temel fikirler - A
b. belirli detaylar - O

16. En iyi dimdik otururken mi, uzanırken mi düşünürsünüz?
a. dimdik otururken - O
b. uzanırken - A

17. Kendinizi mizahi şeyler söylerken veya yaparken mi, mantıklı şeyler söylerken veya yaparken mi daha rahat hissedersiniz?
a. mizahi şeyler -A
b. mantıklı şeyler - O

18. Matemetikte
a. sonuca nasıl ulaştığınızı açıklayabilir misiniz? - O
b. sonucu bulur, fakat nasıl bulduğunuzu açıklayamaz mısınız? - A

19. Herşeyin bir sebebi vardır
a. tabi ki öyle, basit etki-tepki - O
b. evrende tesadüf yoktur, bu satırları okumanız bile tesadüf değildir - A

20. Rüya görür ve hatırlar mısınız?
a. rüya görmem, veya gördüğümü hatırlamam - O
b. berrak rüyalarım vardır ve hepsini hatırlarım - A

Test bu kadar!
Artık, ne kadar sağ beyinli, ne kadar sol beyinli olduğunuzla ilgili bir tereddütünüz kalmamıştır herhalde...

Bu arada, konuyla ilgili aldığım son bilgileri de sizlerle paylaşayım...

Beynimizin sağı ve solu dönüşümlü olarak sorumluluğu yani baskın olma durumunu paylaşıyorlarmış. Bu değişim bazen saniyeler, bazen dakikalar, bazen saatler bazında olabiliyormuş. Yukarıda da gördüğünüz gibi, tamamen sağ beyinli, tamamen sol beyinli olmak diye birşey de yokmuş elbette... Hangisi daha baskın, ancak ona karar verebiliyormuşuz. (Biraz da eğleniyoruz işte!!)

Son bir ipucu daha: O an için beyninizin hangi yanının baskın durumda olduğunu anlamak istiyorsanız, burnunuzdan derin bir nefes alın. Hava, burun deliklerinizin birinden daha rahat geçecektir. Sağ delikten rahat geçiyorsa - sağ burun deliğiniz beyninizin sol yarıküresine bağlı olduğu için- sol beyniniz kontrolde demektir. Soldan daha rahat geçiyorsa, tam tersi..Kolaymış, değil mi?

Yogilerin, sol burun deliklerini açık tutmak ve böylece sağ beyinlerinin idaresinde kalarak, daha sakin ve sezgisel olabilmek için egzersizler geliştirdikleri bile söyleniyor..

KOLAY MI OLSUN? BUYRUN...

2010-03-28T10:12:00.000-07:00

Peki bunu çözün:

1=5
2=25
3=125
4=625
5=?

Daha renkli birşey mi olsun?
Bu nasıl?

Serinin devamında aşağıdakilerden hangisi olacak?

Ama bunlar da çok kolaydı.
Cevapları istiyor musunuz?

Peki...
Birincinin cevabı tabi ki 5=1
Zaten söylemişti öyle olduğunu... 1=5 ten ne anladınız ki???

İkincinin cevabı:

Diagonal çizgilerin oluşturduğu sayıları gerçekten de göremediniz mi??
Aklınız başka yerde galiba sizin..Kolay dedim diye dikkatinizi vermediniz tabi :-)
.

Lateral Thinking

2010-03-28T01:27:00.000-07:00

'80 civarındaki yıllarda kolej sınavlarına girdiyseniz, ve hatta kazandıysanız; aşağıdaki soruların cevaplarını bakar bakmaz göreceksiniz, emin olun.

Biz o dönemin çocukları, üniversiteye bile ağırlıklı olarak Genel Yetenek sorularını cevaplayarak girmiştik. Güzel günlerdi onlar!! Şimdiki sınav sisteminin ezbere dayalı halini gördükçe içim sızlıyor.
Bir çocuğun ömrünün en güzel yıllarını, odasına kapanıp saatlerce hiç ilgisini çekmeyen şeyleri ezberleyerek geçirmesi, geri kalanında da okulla dershane arasında mekik dokuması, o çocuğu nasıl oluyor da "başarılı çocuk" yapıyor ve istediği üniversiteye girmesini sağlıyor, benim aklım hiç almış değil.

Oysa ki, düşünmeyi teşvik eden Genel Yetenek sorularının, hem çalışması keyifliydi- ki bu da çocukların ders çalışmaktan nefret etmesini engellerdi- hem de hayat boyu işe yarayacak düşünce becerileri vermek gibi bir yararı vardı.

Herneyse, hazırsanız, işte size lateral thinking'le; yani alışılmışın dışında,farklı bir biçimde bakarak çözebileceğiniz sorular. Maalesef sadece ingilizce bilenler için...

Çevirmeya kalksam, ortada soru diye birşey kalmayacağı için, teşebbüs bile etmedim.

Başlayın bakalım..

1.

man
------------
board

Bunun cevabını vereyim.. Böylece, diğerlerine nasıl yaklaşacağınızı görmüş olun..
Cevap: man overboard....

2.

stand
------------
i

3.

/r/e/a/d/i/n/ g/

4.

r
road
a
d

5.

cycle
cycle
cycle

6.

0
------------
M.D.
Ph.D.

7.

ground
------------------
feet feet feet feet feet feet

8.

he's X himself

9.

death ...... life

10.

THINK

11.

abababababababababa babababababababa babab...

Cevapları mı arıyorsunuz?
Yan tarafa bir yere koyuyorum!!!

Bu arada kibrit çöpü eşitliğini de tek bir çöp oynatarak doğru bir hale getiremediyseniz; onun cevabı da yanda....
.

Korsan Kitaplar

2010-03-18T01:53:00.000-07:00

İstanbul ve dokuz ayrı ilde yakalanan 3 milyon korsan kitap, maddi gücü olmayan köy okullarına dağıtılması "Telif Hakları Yasası"na uymayacağı için imha edilmek üzere.

Hiç mi esnek davranamaz şu "resmi merciler"???
Ne yapacaklarmış?
Yakalanan kitapları kağıt fabrikalarına gönderip, sonra da yeniden yasal kitap olarak basılmalarını sağlayacaklarmış...
Çöpe atmıyoruz, dönüştürüyoruz demeye getiriyorlar..
Neyi atmıyorlar çöpe? Sadece işin kağıt bölümünü!!

Sadece kağıt mıdır kitaba harcanan malzeme?
Matbaalar boya kullanmaz mı? Elektrik kullanmaz mı?

Cilt yapmak için tutkal, bazen de kitabın tipine göre iplik kullanmaz mı?

İş gücü kullanmaz mı?
Çok mu zordur bu kitapları bu haliyle değerlendirmek için bir yöntem bulmak?
Çok mu zordur, yazara %5 mi, 7 mi, her neyse telif hakkını ödemek ve bu kitapları yasal hale getirmek?
Üstelik baskı ve kağıt masrafı da "korsan"dan çıkmışken!!!

"Yassah kardeşim!" demek kolay.
Marifet işe yaramak.
Bağcıyı herkes döver; sen üzüm yiyebiliyor musun, ondan haber ver!

Okumak isteyen şu çocuklara kitap verebiliyor musun?

Veremiyorsan, onun adı iş yapmak olmaz...
İşe yaramak hiç olmaz....
.

Hepimiz Rus Ruleti Oynuyoruz

2010-03-09T13:40:00.000-08:00

Farkında olsak da olmasak da, her anımız Rus Ruleti!!

Orijinalinde bir silah, bir kurşun ve altı delik varken, bizim "oyunda" görünmeyen bir silah, yine bir kurşun ve yüzlerce - belki de binlerce - delik var..

Önce silahın çekildiğinin bile farkına varmadan yaşıyoruz; hatta kimimiz kurşun deliğe denk gelip, ölene kadar da varmıyor hiç birşeyin farkına..

Sonra kimimiz silahı fark ettiğimizde, bir zaman temkinli oluyoruz belki, ama on onbeş seferde de kurşun isabet etmezse, yavaş yavaş, silah da kurşun da çıkıyor aklımızdan.

Şanslıysak uzun bir zaman kurşun denk gelmiyor; denk gelenler için de "ne şanssızmış" deyip geçiyoruz..

Oysa ki risk almak denilen şeyle, aptallık arasında çok büyük fark var.

Bir akşam yemeğine harcayacağınız parayı kumarda kaybetmek ve kaybederken de keyifli vakit geçirmek çok da kötü birşey olmayabilir.
Tüm malınızı mülkünüzü masaya koyup kaybetmek, üstelik borca da girmekse aptallıktır!

Risk almak, yüksek bir getiri için, sahip olunan bazı şeyleri kaybetmeyi göze almaktır olsa olsa.. Olmadan da yapabileceğimiz şeyleri... Elzem olmayan şeyleri...
Ve belki de kaybettiğimizde, nasıl bir hayatımız olacağını düşündükten sonra verilecek bir karardır, riski almak veya almamak..

Oysa, her an farkında olmadan hayatımız pahasına oynadığımız kumarda, ne kayda değer bir getiri var, ne de biz risklerin farkındayız.

Trafikte emniyet şeridinden gelip önümüze geçmeye kalkan adama yol vermeyerek hakkımızı koruduğumuzu düşünürken, adam o "kurşunun denk geldiği delik" çıktımıydı, ya burnumuza yiyoruz yumruğu, ya da geride kalanlar bizim helvamızı yiyor...

Benim gibi, üçüncü sayfa haberlerini es geçenlerden değilseniz, okumuşsunuzdur pek çok defa buna benzer olayları... Ama "bize olmaz" sanırız nedense.. Bütün kumarbazlar, borsa yatırımcıları ve karar verme konumundaki üst düzey yöneticiler gibi.. "Bize olmaz!"

Niye????

Bu yaklaşım bana, yıllar önce televizyon için hazırlanan bir mizansende, AIDS'li olduğunu söyleyen hayat kadınlarını "bana birşey olmaz" diyerek arabasına alan adamları hatırlatıyor...

Niye olmasın??? Bir kurşun var işte bir yerde, herkese denk gelebilir!!

Trafikteki adamı boşverdik, insanın başını belaya sokmasına değmez...
Peki, şehirlerarası yoldaki trafik canavarı?
Karşı şeritten gelen her şoför oymuş gibi düşün!
İşinin ehli olmayan/çıkarcı doktor, mekanik, eğitmen, yaşam koçu, şifacı, kaptan, makinist.....?
Hepsine "deliğe denk gelen kurşun" muamelesi yapacaksın, çare yok.. Elinden gelen önlemi alacaksın, sonrası Allaha emanet!

Bunlar beni çok fena aştı! Çıkamadım valla işin içinden..

En kolayı ticari kararlar vermek durumundaki yöneticinin işi,borsada çok yükseleceğiyle ilgili duyumlar aldığı hisse senedine, temkinli davranıp, kaybetmeye gücünün yettiği bir meblağı koydu mu, kurşun ona isabet etmez.. Üstelik, kazandı mı da sıkı kazanır. Yatırım kararları, ödeme/ödememe kararları... Temkinli oldun mu sorun yok!

Asıl çözemediğim konu, karşıdan karşıya geçerken, kırmızıda durmamaya karar veren manyak "kurşun"a ne yapacağımız!!

Cem Yılmaz'in dediği gibi "eğitim şart!" deyip geçelim mi yani?

Makaron Tutkusu

2010-03-07T03:15:00.000-08:00

Makaron kim sevmez?
Tadını bilmeyenlerin bile o rengarenk çiçek gibi resimlerini gördüklerinde ağızlarının suyunun aktığına eminim..
Hele benim gibi tatlı meraklıları için uzak durulması gereken görüntülerdir onlar.

Cumartesi günü Mutfak Sanatları Akademisi'ne Cordon Bleu Makaron Şefi Jean-François Deguignet'nin geldiğini duyunca, çoktandır uzak durduğum yemek kurslarından son bir tanesine daha katılmadan edemedim!!

Bir şeyi öğreneceksek, en iyisinden öğrenmek lazım; Cordon Bleu Makaron Şefi deyince de akan sular durdu tabi..

Mutfak Sanatları Akademisi daha önce Alkent'in içindeki yerleriyle aşina olduğum bir kurumdu. Yıllardır e-mail mesajları gelir gider, yeni yerlerini görmek kısmet olmamıştı. Kendimi yurt dışında bir üniversitenin Gastronomi Bölümünde sandım. Gerçekten çok iyi iş çıkartmışlar.

Her istasyonda -mini mutfak da diyebiliriz buna - iki kişi çalıştık; önce dolguları yaptık; onları sıkma torbalarıyla buzdolabında bekletirken de, makaronları hazırladık. Sonra da pişirip birleştirdik.

Şef Jean-François'nın da söylediği gibi "çok kolay ama çok kolay değil"!

Derste 3 çeşit makaron yaptık. Çikolatalı, portakallı ve passion fruit'lu(çarkıfelek meyvesi)..
En kolayı çikolatalı olanıydı; en lezzetlisi de passion fruit'lusu..Belki de onu en son yaptığımız için, en iyi onu yaptık, bilmiyorum. Çünkü şefin de söylediği gibi, kolay olmasına kolay da, kıvamı, fırın derecesi gibi detaylar deneye deneye oturuyor..

Bunlar ilk yaptığımız çikolatalı makaronlar. Yapar yapmaz tadına baktık, biraz sertçeydi; meğer bekledikçe dolgunun etkisiyle nemlenirmiş.
Güzel oldular, güzel!

Bunlar da sonraki portakallılar.. Onların tarifi nedense biraz daha farklıydı; ama zorluk derecesi değişmedi. Beyaz çikolata ve portakal suyu kullandık. Onlar da güzel oldular!

Dersin sonunda, herkese sertifika verildi ve şefle resimler çekildi. Sertifika almış olmak hiçbir konuda pek birşey ifade etmez bana. Yapabiliyorsan yaparsın, yapamıyorsan da yapamazsın; "sertifikan olsa ne olur olmasa ne olur" diye düşünürüm. Tabi ki güzel bir anı olarak saklayacağım, ama tarifleri yazdığım kitapçığı sertifikadan daha iyi koruyacağım kesin..

İşte o resim!
Şef & öğrencisi..

Not: Böyle bir programa ait tarifleri vermenin etik olmayacağını düşündüğüm için paylaşmadım; ama tarif isterseniz, bana yazın, pekçok kaynaktan benzer tarifleri seve seve paylaşabilirim.

ÖNCE SIMSIKI SARILIN VE SONRA DA SERBEST BIRAKIN

2010-03-04T04:35:00.000-08:00

Yıllar önce, daha çocuk sahibi bile değilken, tesadüfen okuduğum bir kitap.
O zamanlar neden etkilemiş beni de yıllarca adı aklımda kalmış, doğrusu hiç bir fikrim yok.
Gün gelip de, büyüyen çocuk - paranoyak anne sendromları başladığında, “ah o kitabı bulsam da bir daha okusam” dedim ama hiçbir yerde izini bulamadım.
Rüyamda mı gördüm, ak sakallı, nur yüzlü bir dededen mi duydum bilmiyorum..
Hani amazon’da bulsam da “stokta kalmadı; artık basılmıyor” falan yazsa, yine de sevineceğim; ama ne yazık ki böyle bir kitabın var olduğuna dair hiçbir belirti yok.
Eh, ne yapalım, üstünkörü okumuş olmak bile, hiç okumamış olmaktan iyidir.(Rüyadaysa bile...)

Kitabın adı çok etkilemişti beni.
Önce Sımsıkı Sarılın ve Sonra da Serbest Bırakın.. ( Hold Them Tight & Let Them Go )
Kulağa ne kadar güzel geliyor, değil mi?....Ama çok zor çoook!

Düşünsenize, bir bebeğiniz oluyor... Kendi kendine yaşaması bile imkansız. Onun için herşeyi siz yapıyorsunuz. Çünkü o “hiçbirşeyi yapamıyor.”
Yediriyorsunuz, içiriyorsunuz, eğlendiriyorsunuz, öğretiyorsunuz, kucağınızda taşıyorsunuz, uyutuyorsunuz vs. vs.
Sonra o büyümeye başlıyor. Bu defa, ağzına kaşıkla yedirmek, tabağındakini yemesini sağlamaktan daha kolaymış diyorsunuz; kucağınızda taşımak arkadaşına, antrenmana, derse, sinemaya taşımaktan daha kolaymış da diyorsunuz.
Biraz daha zaman geçip iyice büyüdüğünde, “ne yiyor acaba” diye endişelenmeye ve “bu karda kışta nasıl gelecek, keşke ben götürüp getiriyor olsaydım” demeye başlıyorsunuz.

Onlar doğal olarak büyüyor, siz doğal olarak adapte olamıyorsunuz. (En azından adapte olabilmek için çaba sarf etmek gerekiyor.)

Kendinize soruyorsunuz:

Benim elinden tuttuğum, kucağıma oturttuğum, sımsıkı sarıldığım, hiçbir şeyi kendi yapamayan çocuğuma ne oldu?
Bu sakalları çıkmış, boyu beni geçmiş, herşeyi benden iyi yapan çocukla ne zaman değiştirdiler onu?

Bunca değişimin içinde, bebek de olsa, büyüse koca adam da olsa, değişmeyen bir şey olduğunu fark ediyorsunuz sonra:

O mutluysa siz de mutlusunuz.
Bu kadar basit..
Gerisi fasa fiso....

HER İŞTE BİR HAYIR VARDIR (Everything Happens for a Reason)

2010-02-23T06:09:00.000-08:00

Interstate 60 Başlangış Sahnesi

En sevdiğim filmlerden biri.
Lay lay lom yaparak “fantastik” film diye de izlenebilir, pek çok ders de çıkartılabilir.
Ben derslerin bir kısmını çıkarttım; ama o kadar çok izledim ki, artık ezbere biliyorum; çıkartmasam ayıp olurdu.

İzlediğiniz başlangış sahnesi kadar düşündürücü bir sahnesi daha var, esas oğlan Neal Oliver’a hastane yatağında zihinsel bir testin yapıldığı..
Testi yapan Ray oyun kağıtlarını uzaktan gösteriyor ve kupa mı maça mı olduğunu söylemesini istiyor. Neal -ve biz de -hepsini doğru bildiğini düşünürken, aslında hiçbirini bilemediğini görüyoruz.

Bütün kupalar siyah, bütün maçalar kırmızıymış meğer.

Neal bunun haksızlık olduğunu söyleyerek itiraz etse de Ray’in söyledikleri çok etkileyici
(en azından ben etkilendim ve üzerinde epey düşündüm..) Şöyle diyor Ray:

“Tecrübelerin seni, biçimleri benzer olduğu için bütün kupaların kırmızı, bütün maçaların da siyah olduğuna koşullandırdı. Zihnin için geçmiş tecrübelere dayanarak yorum yapmak, onların farklı olabileceği fikrine açık olmaktan daha kolay geldi. Ne görmeyi beklersek, onu görürüz, bu gerçekten orada olan olmasa da. Hiç kağıt oyunu oynamamış çocuklar bu testi her zaman geçerler.”
“Bir düşün, daha ne kadar çok şey - görüntü, ses ve koku – gözünün önünde olabilir ve sen sadece bunları fark etmemeye koşullandığın için farkına bile varmıyor olabilirsin. İyi haber, testi tekrarlarsak, bu defa geçersin. Siyah kupalar ve kırmızı maçalar da olabileceğinin bir defa farkına vardın mı, artık onları ayırt edebilirsin.”

Gerçekten de “iyi haber”miş. En azından, önyargılarımızdan bir defa kurtulduk mu; artık farkındalığımız da gelişebilecek demektir...

Ben en çok Ray’in “Hiç kağıt oyunu oynamamış çocuklar bu testi her zaman geçerler” sözüne takıldım... Ne kadar doğru..
Ve ben de çocuk gibi yaşamak istediğime karar verdim! Önyargısız; herşeye ilk defa görüyormuş gibi bakarak, her değerlendirmeyi, geçmiş tecrübelerden bağımsız yaparak.
“Ben en çok terzime güvenirim, çünkü o ölçümü her defasında yeniden alır” diyen adam gibi..

Hiç gülen bir çocuğa dikkat ettiniz mi?
En son ne zaman öyle güldünüz, hatırlıyor musunuz?
Çocukların artık büyüdükleri gülmelerinin değişmesinden anlaşılıyor en kolay..
Büyümek istediklerinde -büyümenin iyi birşey olduğunu zannedip, bir an önce öyle gözükmek istediklerinde- artık o kadar da içten gülmez oluyorlar.
“Olması gereken ve olmaması gereken şeyler listesi”ni onlar da tutmaya başlıyorlar da ondan galiba..
İlk sıraya “çocuk gibi olunmayacak” yazıyorlar.
Sonra da devamı geliyor.
Çocukların yaptığı ne varsa, yapılmayacaklar tarafına not ediliyor. Yani aslında, doğal olarak yaptıkları ne varsa...

Şimdi ben de kendime bir liste tutmaya başlıyorum zihnimde... Ve birinci sıraya “çocuk gibi olunacak” yazıyorum.

Çok zorlanmayacağım gibi de bir his var içimde..

Önyargılarımızı yeniden düzenlemek yerine gerçekten düşündüğümüz, olayları tecrübelerimizle eşleştirmek yerine, sıfırdan değerlendirebildiğimiz - ama çocuk sesiyle konuşmadığımız!!!- çocukça günler dilerim...

.

EN ÇOK SEVİLEN Mİ OLMAK İSTERSİNİZ, TEK SEVİLEN Mİ

2010-02-20T04:59:00.000-08:00

Candan Erçetin'in Git şarkısının bir yerinde dediği gibi "biricik yar olmak"la "hep elde var olmak" arasında bir seçim yapmanız gerekse, siz hangisini seçerdiniz?

'Candan Erçetin/Git' Dinle

Biricik yar olmak, sadık bir adamın sevdiği kadın olmakken, hep elde var olmak da, çapkınlık yapmadan duramayan, daha zayıf bir adamın hiç vazgeçemediği kadın olmak mıdır acaba?

Vazgeçilemeyen kadın, çok sevilen kadından daha az mı değerlidir?

Acaba ihanet güveni boşa çıkartmak olarak da açıklanabilir mi?

Örneğin Mehmet Ali Erbil durumunda olduğu gibi, zaten yapabileceğini düşündüğünüz bir adam kaçamak yaptığında, bu aldatma sayılır mı?

Parçayı dinlerken, nasıl bir aşktan bahsettiğini düşündüm, aklımdan bunlar geçti...

Siz de aklınızdan geçenleri paylaşmak isterseniz, yorum bölümünü kullanabilirsiniz..

Bir iki sorum var:

-En çok sevilen mi olmak istersiniz, tek sevilen mi?
-Aşk yaşanamayınca mı efsane olur?
-Aldatmak sizce nedir?

BUGÜNDEN AKLIMDA KALANLAR

2010-02-18T07:03:00.000-08:00

Epeydir düşündüğüm istatistik konusundaki fikirlerimi yazayım dedim.
Bir arkadaşım da okuyayım demiş...
Sonra üşenmemiş; bana konuyla ilgili bir kitaptan bahsetmiş..
"Bak bir de şu kitabı oku" diye.

Kitap muhteşem çıktığı gibi yazar da muhteşem çıktı. Nassim Nicholas Taleb.

Başka kitaplarını da buldum. Hayata bakışımız benzerlikler taşıyor olabilir mi acaba diye heyecanla okuyorum.

Nereden nereye; kimbilir bu kitaplar sayesinde neler değişecek hayatımda!!

Söylediği hoşuma giden birkaç cümleyi paylaşmak geldi içimden (çeviriyi şu anda yapıyorum; hata olursa affola..)

"Esas faaliyetim, kendilerini ve bilgilerinin kalitesini fazla ciddiye alanlarla dalga geçmek."

"Okul kitapları ve kumarhaneler haricinde olasılık hesapları kendini hiç de matematiksel bir biçimde ortaya koymaz. Gerçek hayatta, insanın çözümden daha çok, problemi tahmin etmesi gerekebilir."

Hep söyleyip duruyorum çocuklara, çoktan seçmeli testlerde, cevaplardan hangisi doğru diye düşünmenin gerçek hayatta, gerçek problemleri çözmekle hiç alakası yok diye.. Hatta bazen, pekçok doğru cevap arasında, sana en uygun olanını bulmak asıl marifettir diye..

Ben bu adamı çok sevdim çook...

Bugünün sözü olarak da Taleb'in sözünü seçiyorum - aynen katılıyor ve kendime söylerken biraz hafifletiyorum:

"Kendilerini ve bilgilerinin kalitesini fazla ciddiye alanlara sadece gülümsüyorum."

Herkeste, çeşit çeşit konuda bilgi var.. Kimin bilgisi kimin ne kadar işine yarar, bunu bilmiyoruz. Hangi bilgi daha değerlidir? Kimin için? Kim karar verecek? gibi soruların cevabı da yok üstelik..

Valla, bilmediğim bir yazarın adını öğrenmiş olmak benim için çok şey ifade etti. Sizin için çok değerli olabilecek teknik bir bilgi ise hiç umurumda olmayabilir.

Herkesin değerli bulduğu bilgilere kolayca ulaşmasını dilerim...

Taleb'in olasılıkla ilgili tarifiyle bitireyim:

"Olasılık, bilgimizdeki kesinlik eksikliğinin kabulü ve cehaletimizle başa çıkmak için metotlar oluşturma yolumuzdur."

YA OLUR YA OLMAZ

2010-02-13T07:20:00.000-08:00

İstatistik derslerinde gördüğümüz formülleri bir kenara bırakalım. Herhangi birşeyin olma ihtimali nedir?
Bence her zaman %50 dir.
Basit düşünün.. Ya olur, ya olmaz?

Milli Piyango’da büyük ikramiye?
Ya çıkar, ya çıkmaz?
70 milyon içinde size çıkma ihtimali derseniz, o zaman kullanın o formülleri istediğiniz gibi.
Ama size çıkar mı? Sizin açınızdan bakınca... Ya çıkar, ya çıkmaz? Net %50!

Ameliyata giriyorsunuz. Doktor komplikasyon riski %10 diyor. O, onun 100 hastada 10’unda çuvallayacağının tahmini.
Sizde komplikasyon olur mu? Ya olur, ya olmaz. Net %50.

Bugün tanıştığınız yakışıklı sizi arar mı?
George Clooney bile olsa ya arar, ya aramaz.. Yine net % 50!
Kimi arar diye sorarsanız, o zaman, telefon defterindeki kız sayısını, bunların hangilerinin güzel, hangilerinin akıllı, hangilerinin ilginç olduğunu, ve yakışıklının ideal kız tarifini öğrenerek de bir formül oluşturabilirsiniz. Yine de, aklına esip, en güzel yemek yapanı da arar mı, arar..

Olasılık hesapları bana saçma geliyor! Tamamen varsayım..Güneşin bile, sırf milyonlarca yıldır doğuyor diye, yarın da doğacağını varsayıyoruz..
Bütün veriler var mı elimizde? Evrenin sırrını çözmüş ve hatta sindirmiş miyiz? Yoo..
Ya 20 milyon yılda bir, özel bir durum oluyor ve güneş kapanıyorsa? Güneş tutulması falan gibi değil. Şalterinin inmesi gibi.. Bayağı kapanıyorsa ve bunun için çok da makul bir sebebi varsa. Bizim bilmediğimiz.. Ve o gün yarınsa?

Ceteris paribus diye bir deyim vardır ekonomide. “Diğer bütün koşullar sabit kaldığında” anlamına gelir. Diğer bütün koşullar sabit kalır mı peki?
Bir tahminde bulunacaksınız, ama savaş çıkmazsa, deprem olmazsa, başkan ölmezse, cumhurbaşkanına anayasa fırlatılmazsa diye bir sürü de mazeretiniz olacak..Sonra bu tahmini en kritik kararlarınıza baz alacaksınız..
Hayatınızın kararları bir “varsayıma” bağlı olacak.. Niye? Çünkü varsayan bu işi iyi biliyor. İyi tahmin yapar. Oh ne iyi!

Bundan değil midir, hiçbir krizin öngörülüp önlem alınamaması?
Sakin havada herkes iyi kaptan! Fırtına çıkarsa, o zaman batarız!!

Bütün koşullar sabit kalacaksa, ben de hesaplarım şimdi kafadan doların seneye kaç TL olacağını.
Bulutlar bu halde kalırsa, yarın yağmur yağmayacağını. Hatta hep böyle kalırlarsa HİÇ yağmur yağmayacağını...

Olasılık hesaplarını boşverin siz.
Birşey ya olur ya olmaz..
Siz hayatın keyfini çıkartın.
Yarın ya varsınız, ya yok...

PEKİ PEKİİİ ANLADIK

2010-02-09T04:29:00.000-08:00

Herşeyden sen anlarsın...
Herşeyi sen bilirsin...

Mazhar Fuat Özkan bu şarkıyı 1982’de söylediğinde, hedef kitlesi bu kadar da geniş değildi bence.. Her konuda en iyi olduğunu iddia etmek pek de “trendy” değildi o zamanlar.
Biz vasıflarımızı bağıra çağıra ilan etmez, hatta konusu açıldığında da belli bir çekingenlik duyar “yok canım, o kadar da değil” falan derdik.

Bizden sonraki nesillerde bir “kendini allama pullama” çabası peydah oldu, nedense. Gerçek hallerinden memnun olmadıkları için midir, oldukları gibi bir değer ifade etmeyeceklerinden korktukları için mi, bilmiyorum. (Konuyu uzmanına bırakalım!)
Bir de üstüne, bu “beceriyi” göster-e-meyenlerden “salaktır o” diye bahsetmeye başladılar ki, ben de, çeşitli defalar, payıma düşeni almışımdır bu damgadan :-). Fazlaca ileri gidip, kendinizle ilgili tariflerinizi “aşağılık kompleksi var sende” diye yorumlayanlar bile olur zaman zaman.. Güler misiniz, ağlar mısınız?
Benim ilk tercihim, her zamanki gibi gülmek valla!

Marifet kimileri için “herşeyi iyi yaparım” demek. Ve yapamamak... yarım yamalak yapmak... yüzüne gözüne bulaştırmak... sonucunda bir sürü mazeret üretmek... ve yeni bir konuda yeni bir macera için yeni kimliklere bürünmek...

İnsanın ne "yapamayacağını" ve ne "olmadığını" bilmesi çok da önemli bir vasıftır.

Günahlarını almayayım, bilip de göstermiyorlar büyük ihtimalle.. İmaj çalışması olarak..

Yeni izlediğim “The Invention of Lying” filminde olduğu gibi olsa, yine anlayacağım.

Filmin Fragmanı

Herkesin dürüst olduğu bir ortamda, ilk -hadi yalancı demeyeyim- “kendini allayıp pullayan” sizseniz, (kazanma tarifiniz de buysa) kazanırsınız, doğrudur.. Ama siz pıtrak gibi çoğalırken, hepiniz kendinizi abartıp dururken, e biz de iskontolu dinleyeceğiz tabi ki, o zaman söylediklerinizi.. Herkesin yalancı çoban olduğu bir dünyada, saf köylü sayısı da gün geçtikçe azalacaktır ..

“En uzağa sen gittin, en çabuk da sen döndün..Peki pekiii anladık!”

Sen neymişsin be ağbi!!

Herkesin “sahici” olduğu bir dünya dileyerek, MFÖ’nün ’85 TRT yılbaşı programındaki görüntüleriyle baş başa bırakıyorum sizi.. Bakın ne kadar da gençmişler..

MFÖ Peki Peki Anladık

ESKİ AŞKIMI BULDUM!

2010-02-05T07:19:00.000-08:00

Aah o çocukluk aşkları!!
O zamanlar internetsiz, tek kanallı televizyon zamanlarıydı. Bir parça, ancak dünya listelerinde veya en azından avrupa listelerinde top 10'a girerse, duyardık biz o parçayı. Duyardık üstelik; izlerdik değil!!

Benim idolüm David Cassidy'di.
Odamın duvarlarına kocaman posterlerini asmıştım; tek tük Türkiye'ye gelen yabancı gençlik dergisinden çıkma..(Bravo muydu neydi, en çok aldığım derginin adı..bir de Copains vardı galiba..)

"Partridge Family" diye bir dizide oynadığını duymuştum da, görmek hiç kısmet olmamıştı.(Kimseye de olmamıştır herhalde..) "Rock me baby" ve "Daydreamer" parçalarını dinleyip dururdum. (Parçaları youtube'da buldum, sözlerini bile unutmamışım, beraber söyledik bunca yıl sonra. Ben gerçekten de aşıkmışım şu David'e!!)
Sonra dizideki rol arkadaşı Susan Dey ile evlendiği haberi geldi. (Yine dergilerden birinden...)
Çok üzüldüğümü hatırlıyorum....
Hani derler ya, "ben çocukken Erol Evgin'le evlenmek isterdim", "ben falancayla", "ben filancayla" diye..
Ben David Cassidy'le evlenmek falan istediğimi hiç hatırlamıyorum, kimseyle evlenmek istediğimi de hatırlamıyorum ya, o da ayrı; ama demek ki onun bekar kalmasını istiyormuşum... Niyeyse..
Acaba evlendi diye mi bitmişti aşkım, yoksa gerçek bir aşkım olduğu zaman mı, hatırlamıyorum. Ama yıllar sonra, resimlerine ve eski parçalarına ulaşabilmek çok hoşuma gitti doğrusu.

Bu arada, sakın yeni resimlerine veya söyleşilerine bakmayın!!(Ben bir göz attım; şimdi unutmaya çalışıyorum..) Hayalleriniz yıkılmasın... Siz, siz olun, David'i bildiğiniz gibi hatırlayın...

Zaten eski aşkların her zaman anılarda kalmasından yanayım; büyüsünü bozmamak lazım..
Kavuşamazsanız "efsane" olur, kavuşursanız "bu muydu ya!" dersiniz "yazık" olur...

Resimleri görüp de, o yıllara gidenler için, "Rock me Baby" ve "Daydreamer" da fon müziği olsun:

Rock Me Baby

Daydreamer

YAŞAMIN İŞLEYİŞİ DE BÖYLE OLABİLİR Mİ?

2010-02-04T06:29:00.000-08:00

Bir Film ve Yaşam Hakkında Düşündürdükleri:

Filmin Fragmanı

Hollywood filmlerinde ve dizilerde gördüğümüz "fantastik" olayların/objelerin, çok geçmeden gerçek olmasının, aslında çalışma aşamasında sızdırılmış bilgilerden kaynaklandığını düşünmüşümdür hep.

Yıllar önce Star Trek/ Uzay Yolu'nda gorüp, hayretten ağzımız açık şekilde izlediğimiz, önüne geldiğinde "bızzzt" diye açılıp, kendi kendine yine "bızzzt" diye kapanan kapılar, şu anda en basit marketlerde bile var.
Haberleşmek için kullandıkları kablosuz, kapaklı, cepten çıkan, küçük "şey", bizim sabit ev telefonlarımızı ancak uzuuun kablolarla yan odaya taşıyabildiğimiz dönemlere rastladığından adına telefon bile dememiş olsak da, ilk çıkan cep telefonlarının maketi gibiler.
Tibet dolaylarında yapıldığıyla ilgili rivayetler olsa da bir yapılamayan ışınlanma kaldı şimdilik...

John Woo'nun yönettiği Paycheck filmini yıllar önce izlerken de yine bir bilgi sızıntısı hissetmiştim. Bu defa farklı olan, bilginin, işin teknolojik değil de spiritüel yanıyla ilgili olmasıydı.

Film 2003 yapımı. DVD'si çıkalı bile çok uzun zaman oldu. Dolayısıyla, konusuna biraz genişçe değinmemin bir sakıncası olmayacağını düşünüyorum. Bana hissettirdiklerini anlatabilmek için biraz da detaylardan bahsetmem gerekiyor çünkü.
Ama filmi izlemeye niyetliyseniz, önce izleyin sonra okuyun isterseniz.

Filmde Ben Afflect'in canlandırdığı Michael Jennings karakteri, yüksek gizlilik gerektiren projelerde çalışan çok parlak bir bilgisayar mühendisi. Aldığı her işten sonra, Jennings'in kısa dönem hafızası, dolayısıyla o projeyle ilgili sahip olduğu bilgilerin tümü siliniyor. Bu işlem, beynine işe başladığı zamanı işaretleyen bir çip konulması ve o günden itibaren bütün bilgilerin iş bitiminde silinmesi şeklinde uygulanıyor.Bu durumda, özel hayatı dahil, o dönemde yaşadığı hiçbir şeyi hatırlamıyor.

Jennings'in son aldığı iş 3 yıl sürecek büyük bir iş. Karşılığında alacağı para da dolar bazında sekiz haneli bir rakam. İşe başlarken, her zaman yaptığı gibi, üzerindeki kişisel eşyalarını bir zarfa koyarak iş bitiminde ücretiyle beraber teslim almak üzere şirkete emanet ediyor.
Üç yıl sonra, iş bitip de parasını almaya gittiğinde, iki üç gün önce kendi el yazısıyla ödemeyi almak istemediğini belirten bir kağıt imzalamış olduğunu ve zarfın içinde de hiç tanımadığı ve anlam veremediği eşyalar bulunduğunu görüyor.

İşte bundan sonra olanlar, bana hayat da böyle birşey olabilir hissi veriyor.

Film anlatır gibi değil de, hissettiklerimi size ifade edebilmek çabasıyla tarif etmeye çalışacağım. Biraz karışık.. Umarım başarırım.

Jennings'e bu üç yıl içinde, geleceği ekranda gösteren bir makina yaptırmışlar. Ve Jennings geleceği görmüş!
Hem "atom bombası" olayında olduğu gibi, bu makinanın dünyaya vereceği zararları görmüş, hem de kendisini ortadan kaldırmak isteyeceklerini ve bunu nasıl yapacaklarıyla ilgili detayları.
Son anda, makinayı bir şekilde çalışmaz hale getirmiş ve kendini kurtaracak bir kaçış planı hazırlamış. Zarfın içinden çıkan eşyalar da bu planın parçaları.

Örneğin, kaçarken bir otobüse biniyor ve otobüsten ineceği durakta onu bekliyorlar. Hafızası silindiği için bunu kendisi bilmiyor. Otobüste, zarfın içindeki eşyalardan değerli bir yüzüğü eline alıp bakarken, bir kapkaççı yüzüğü alıp kendini otobüsten atarak kaçmaya başlıyor. Jennings de peşinden koşuyor.
Buradaki olay şu: Jennings'in yaptığı plana göre otobüs durağa gelmeden inmesi gerekiyordu. Ancak bu şekilde, kendini bekleyen kötü adamlardan kurtulabilecekti. Zarfın içine yüzüğü sırf bu mizanseni yaratabilmek ve otobüsten erken inmesini sağlayabilmek için koymuştu.
Zarftan çıkan diğer eşyalardan metro bileti, takipçilerinden kaçmaya çalışırken, hemen atlamak zorunda kaldığı metronun bileti; anahtar, yine saklanmak için gireceği terminaldeki personel odasının anahtarı; güneş gözlüğü gibi duran şey, aslında karanlıkta görmesini ve kaçmasını sağlayan kızıl ötesi görüntü veren bir aparat.. Bu böyle devam ediyor... olur da izlemek isterseniz filmin keyfini iyice kaçırmamak için detayların tamamını ve parasını almak için nasıl bir ipucu bıraktığını söylemiyorum.

Şimdi gelelim benim aklımdan geçenlere...

Bu dünyada olmamızın amacı ve ne yapmak için burada olduğumuz konuları ilgimi çekmiştir her zaman.
Hani bazen niye kimi insan çok rahat bir hayat sürerken kimileri bu kadar ızdırap çekiyor diye de düşünürüz ya.
Karşılaştığım açıklamaların, varsayımların arasında bir alternatif de, nasıl bir yaşam süreceğimize aslında kendimizin karar vermiş olabileceğiydi.
Maksat farklı şeyler deneyimlemekse ve ruhumuzu geliştirmekse, tıpkı bir tiyatro oyununda rol seçer gibi; "ben bunun üstesinden gelebilirim" diyerek, her birimiz uygun gördüğümüz rolleri seçiyor olabiliriz. Tıpkı iyi oyuncuların deneyimlerini göstermek için zor rolleri seçmesi gibi, biz de ruhumuz geliştikçe daha zorlayıcı hayatları seçiyor olabiliriz. (Ki, bu da neden rol dağılımının adaletsiz olduğunu açıklamış olur.Aktörlerin de geliştikçe, "ben bir alkoliği veya akıl hastasını iyi oynayabilirim, yakışıklı zengin çocuk rolünü yenilerden birine verin" demesi gibi..)

Tabi ki, tüm bunlar olurken, bu seçimi ve yaşayacağımız herşeyi hatırlıyor olmamız, yaşamda hiçbir heyecan bırakmaz, herşeyi bir bilgisayar oyununa çevirirdi "tamam öldüm ama reset eder tekrar başlarım" demek, veya "peki sevdiğim kız gitti ama yarın daha çok seveceğim biri çıkacak karşıma , bunu ben böyle tasarlamıştım" rahatlığına ermek, duyguları gerçek anlamda yaşamamızı da zorlaştırırdı.

Buraya kadar doğru olduğunu varsayarsak, şimdi Paycheck'le hissettiğim benzerliğe geliyorum.

Acaba, kendimize özgür iradenin de içinde barındığı bir yaşam rolü seçerken, çizdiğimiz yoldan sapmamamız için böyle küçük ipuçları da tasarlamış olabilir miyiz?

Mesela üniversite seçiyoruz; ve en yüksek puanı tutturacak zekaya da sahibiz; ama seçtiğimiz rolde daha düşük puanlı bir üniversitede okumak var. Sene içinde çalışmamızı engelleyecek sorunlar veya sınav öncesi bir rahatsızlık; belki sınav sırasında yaşanacak bir olumsuzluk veya herhangi başka birşey - bizim tasarladığımız bir aksilik veya detay - bizi çizdiğimiz yolda kalmaya zorluyor olabilir mi?

Hiç aklımda olmayan bir işi, bir sporu, bir hobiyi yapmayı tasarlamışsam, bunu sağlamak için o işle ilgili birilerine rastlayacak programlarım olabilir mi? Karşı kaldırımda yürüsem, bir vitrinde görmem gereken birşey varsa, belki de karşı kaldırıma geçmem için yolumun üstüne bir barikat bile tasarlamış olabilir miyim?..

Çocuk sahibi olmak istemiyorsam ve bunu "unuttuğum için" yapabileceğimden korkuyorsam, kendime o konuyla ilgili rahatsızlıklar veya çocuğu olmayan eşler tasarlamış olabilir miyim?

"Her işte bir hayır vardır" sözünün böyle de bir anlamı olabilir mi? Yani "sen şimdi bunu şanssızlık sanıyorsun ama aslında tam da senin istediğin şekilde ilerliyor hayatın!" gibi..

Bu film bana bunları düşündürdü; siz de izlerseniz ve hissettiklerinizi paylaşmak isterseniz. Lütfen yapın...

Başkalarının Kuralları

2010-02-03T02:55:00.000-08:00

Kurallar! KURALLAR!

Ne kadar sevimsiz bir kelime..
Seveniniz var mıdır kuralları?

Bir workshop'a katılmıştım. İlk gun bir sayfa kural tutuşturdular elimize; saçma sapan..
Yok günde 35cc'den fazla kahve içmeyeceğim; küfür etmeyeceğim; yanımda yiyecek (şeker, çiklet vs.) bulundurmayacağım; saat taşımayacağım; 12'de yatmış olacağım. Şunu yapmayacağım, bunu yapmayacağım. "Niye" diyorsun, sebebi yok. "Çünkü onlar öyle diyorlar.."
Bu kağıdı imzalayarak başlanıyordu çalışmaya..
Hepimiz daha ilk gün kahvaltıda "50cc kahve içsem ne olur ki? Hem nasıl ölçeyim.." diyerek başladık ve deldik kuralları bir güzel..
Sonra da asıl konuya geldik!
"Madem uymayacaktınız, niye imzaladınız?"

O zaman anladım....

Kabul etmeme gibi bir şansımız her zaman var..

Ben kuralları hiç sevmem derdim hep... Sonra anladım ki, ben "başkalarının kurallarını" sevmiyorum.

Kendi kurallarım yok mu? Vaar....Var ama kural gibi değiller..
Sadece "yapmam" dediğim şeyler..Başkalarının "o yapmaz" dediği şeyler bile değil...
Kendi kendime yapmayı yakıştırmayacağım şeyler. Karakterime uygun olmayacak şeyler..
Aralarında yasak var mı? Yoktur herhalde..
Çünkü yasak, ikna edemediklerimizi engellemek için koyduğumuz kuraldır; ben zaten kendimi ikna etmemişsem, yaparım...

Önemli olan iyi insan olmak, iyi insan da kurala gerek duymaz; zaten kendiliğinden yaşama saygılıdır; kimsenin hakkını da yemez, canını da acıtmaz..

Doğasını yaşar ve bu da zaten olması gerektiği gibidir..

Doğada nasılsa öyle...

Doğanın da kuralları var; ama kimseye dikte edilmiyor; gerektiği için uyuluyor.

Mesela, "yerçekimi kuralına uyun" diye kimse bas bas bağırmıyor. Ağaçtan aşağı kendini bırakırsan, Newton'ın elması gibi düşüveriyorsun yere..

Yine de "hmmm kural buymuş, uyalım" demiyorsun. Belki bir daha ağaçtan aşağı bırakmıyorsun kendini veya bırakırsan yine düşüyorsun..

Mesela aslana yem olmak istemiyorsan, en yavaş koşan geyik olmuyorsun.

Yüzme bilmiyorsan, göle atlamıyorsun. Ama gölün kıyısında "atlamak yasaktır" veya Türk tipi "atlamak tehlikeli ve yasaktır!" yazmıyor.

Doğadaki eğitim şekli de ne kadar kendi halinde; olması gerektiği gibi; keşke öyle bir sisteme geçsek!

Hatayı yaparsın; dersini alırsın...
Aklın çalışıyorsa, başkalarının yaptığı hataları görür, onlardan da dersini alırsın..

Bir sınıfa tıkılmış zürafa yavruları geliyor mu hiç gözünüzün önüne? Ya da sıralara sığmaya çalışan fil yavruları?

Peki, bizimkilerin suçu ne???

Doğasında böyle birşey mi var ki insan yavrularının? Henüz beş yaşında, "yerinden kalkma", "kıpırdama", "arkadaşınla konuşma" diyen öğretmenlerin kurallarını anlasınlar ve içlerine sindirsinler? Bütün bir gün - ve her gün - başkalarının öğrenmeleri gerektiğine karar verdiği şeyleri öğreneceğim diye rahatsız bir sırada oturarak (ve kıpırdamayarak ) geçirsinler en güzel yıllarını?

Şu saatte kalkılır, şu saatte okula gidilir, derste konuşulmaz, kıpırdanılmaz, başka şeyle ilgilenilmez, tarih, coğrafya, matematik, fizik mutlaka öğrenilecek, müziği, resmi, beden eğitimini boşversen de olur!!! Aaaa, niye ya?

Çocuğun uykusu bitmemiş, demek ki uyumaya ihtiyacı var. Daha küçük o, uyuyacak da büyüyecek! Ne diye saati kuruyorsun başına, en tatlı rüyasının orta yerinde korkuyla sıçratıyorsun yatağından? Birşey öğrenilecekse uyanınca öğrenir..

Hem niye matematik, fizik önemli de, resimle müzik olmasa da olur? Tamam ben severim sayıları ama herkes de sevmek zorunda değil ki...

Kim karar verdi kaşla göz arası neyin öğrenileceğine?

Askerlik yaşı bile ergenlik bittikten sonra. Niye küçücük çocuklar askeri disiplinle uygun adım sınıfa girip, "kıpırdama", "konuşma", "gülme" komutları altında geçiriyor ki gününü, oyun oynamak asıl işleri olmalıyken?

Neden hepimiz, "herkes ne yapıyorsa" sorgusuz sualsiz onu yapmaya devam ediyoruz?
Bazen farkında bile olmayarak...
İnsanlar belli dönemlerde belli renkte oje sürüp, belli boyda etek giyip, belli marka ayakkabı ve çanta kullanarak, aynı yerlerde aynı şeyleri yiyip, aynı müziği dinliyorlar. Bu bile acınacak bir durum değil mi???

Herkes ne der? Herkes öyle yapıyor..Herkes böyle düşünüyor..

"Herkes" kod adlı bir bilirkişi heyeti mi var acaba?
Varsa da ben hiçbir konuda ona danışmak istemiyorum!!

Elime hangi renk oje yakışıyorsa onu sürerim; hangi kıyafet hoşuma gidiyorsa onu giyerim; hangi çantayı kimse bilmiyorsa onu kullanmaktan da ayrıca keyif alırım.
İnsanların "Aaa Hermes'e şu kadar para vermiş; demek ki parası var!" demelerindense, "aaa ne güzel bir çanta, çok hoş durmuş; nereden bulmuş acaba?" demelerini tercih ederim.

İnsanın kendi küçük dünyasında bunu yapması nisbeten daha kolay da; geniş anlamda, eğitimde, çalışma hayatında, sosyal yaşantıda yapabilmenin bir yolu var mı acaba??

Varsa bulmak istiyorum bir an önce.. Veya öyle bir yer varsa, oraya gitmek... ( Bu dünyada olsun lütfen!)
Başkalarının kurallarından çok sıkıldım...

Ol Deyin Olsun

2010-01-15T06:52:00.000-08:00

Kitabın 9. ve son bölümünü de ekledim. Tamamına sağ yandan Diğer Blogum / Ol Deyin Olsun 'u tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Daha çok zamanımı alır sanıyordum; her bölümden sonra sizden gelen motive edici sözlerle hızımı alamayıp, bir çırpıda hepsini tamamlamışım.

"Çabuk Ol" dedim, çabuk oldu galiba :-))

İlginize çok teşekkür ederim.

Yeni şeyler yazdıkça paylaşmak umuduyla.

Siz de aklınızdan geçenleri paylaşmak isterseniz, bana mesaj atmak yerine, yorum bölümüne yazarsanız, hep beraber güzel bir paylaşım yaşayabiliriz.

Kitabımı Paylaşıyorum

2010-01-11T14:04:00.000-08:00

Bildiklerimi, öğrendiklerimi, fark ettiklerimi paylaşmayı seviyorum. Biriktirdiklerimi bir kitapta toplayayım dedim ve geçen yılın 19 Mayıs'ında başlayıp ufak bir kitap yazdım. Topu topu 50 sayfa.

Anlatacaklarım o kadardı çünkü.Sonra bu kitabı yayınlatabilir miyim diye birkaç yere başvurdum. Hepsi çok kısa buldu yazdıklarımı.

Tamam uzatabilirdim, ama ne anlamı vardı ki... Tekrar tekrar aynı fikirleri farklı cümlelerle söyleyecektim de ne olacaktı, veya tasvirlerle, örneklerle süsleyip püsleyip uzatmamın kime ne faydası olacaktı? Edebi birşey değildi ki bu. Bir paylaşımdı sonunda..

"Şimdinin Gücü" diye bir kitap vardır. Yıllar önce, anı yaşamakla ilgili ilk okuduğum ve çok etkilendiğim kitaplardan biridir. Ama ben o kitabı, çok beğenmeme rağmen hiç bitirmedim. Söylemek istediğini yarısına geldiğimde anlamıştım ve aynı şey tekrarlanıp duruyordu. "Her ne yapıyorsanız, tüm varlığınızla orada olun; aklınız da orada olsun, o anın tamamını yaşayın; kendinizi yaptığınız işe, baktığınız, dinlediğiniz şeye verin..." Çok güzel; ama bunu neden tekrar tekrar sayfalarca okuyorum ki? Geri zekalı mıyım ben bir defada anlamıyayım?
Bir şeyin değerli olması için çok uzun, çok zor veya çok özel olması gerekmez. Tamirci gelir bir vida sıkar, en değerli eşyanızı tamir eder, çalışır hale getirir.(Genellikle istediği parayı hak ettiğini göstermek için bir zaman da lüzumsuz işlerle vakit geçirir ..) İşiniz görülmüş müdür? Görülmüştür. Bir saat uğraşıp yapamasaydı daha mı iyidi? Sanmıyorum..

İşte ben de bu düşünceyle, yazdıklarımın, okumak isteyen için gayet yeterli olduğuna inanarak, içi dolu, kendi minik kitabımı burada yayınlamaya karar verdim.

Kitabımın adı "Ol Deyin Olsun".

Bir fikir sahibi olmanız için önce arka kapağında yazanları paylaşıyorum. Siz de düşüncelerinizi benimle paylaşırsanız sevinirim. Sadece 50 sayfalık bu kitap ilginizi çekti mi? Burada okumak ister misiniz? Yanda bir anket var, oraya ilgilenip ilgilenmediğinizi belirtirseniz çok sevinirim. İlgilenirseniz ara sıra buraya uğrayın; bölüm bölüm paylaşacağım.

Baştan şunu da belirtmemde yarar var: Okuyacaklarınız, samimiyetle paylaşılmış deneyimler, düşünceler ve çıkarımlardır.
"Ben biliyorum, gelin size de öğreteyim" gibi bir durum yok, "ben birşeyler fark ettim, isterseniz size de anlatırım". Hepsi bu...

Ve işte "OL DEYİN OLSUN"un arka kapağı:

Dilekleriniz kesinlikle gerçekleşir! Bu sadece bazen biraz zaman alır.Benimkiler gerçekleşip duruyordu. Bakayım nasıl oluyor dedim.

Cevaplar elinizde olarak soru çözmek gibi birşey bu. Yeteri kadar sorunuz varsa, çözümü kolayca buluyorsunuz.Ben de buldum. Hem de KOLAYCA.

Artık çok esmer, kara kaşlı kara gözlü bir aileden gelip, nasıl olup da mavi gözlü çocuk sahibi olduğumu, nasıl beğendiğim şeylerin üç beş gün içinde bana hediye olarak geldiğini, hiç gitmek istemediğim toplantıların nasıl iptal edilip,çok gitmek istediğim yerlere nasıl programlar düzenlendiğini, kısacası evrenin bu konuda bana nasıl yardımcı olduğunu anlayabiliyorum.(Bu kadar büyük bir laf değil bu, evrenin sırrını çözmedim, yaşadıklarımın değerlendirmesi sadece...)

Anlayabilmek yetmiyor tabi, insan paylaşmak da istiyor; işte ben de sizinle paylaşıyorum.

Sizden tek istediğim, bu kitabı/yazıyı okumaya karar verirseniz,lütfen:

1. önyargılarınızı bir kenara bırakın. (Çocuk olun tekrar,"öpünce geçeceğine" inanın "geçer mi canım" demeyin,ve öpünce geçsin...)

2. size çok kolay ve çok zahmetsiz bir yöntem göstereceğime inanın.(Nefes almak için, kalbinizin atması, kanınızın akması için nasıl çaba göstermeniz gerekmiyorsa, dileklerinizin gerçekleşmesi için de gerekmiyor.)

3. mucizelere inanmıyorsanız bile benimle birlikte mucizeler yaşamaya ve yaratmaya hazırlıklı olun. (Mucize deyince, aklınıza imkansız gelmesin; bir bebeğin doğumu da mucize değil midir aslında??)

Sözün kısası:

Yaşamak istediğiniz gerçeklik her neyse OL DEYİN OLSUN!